Zapłata za studia, oraz utrzymanie na nich nie jest wcale takie łatwe, zwłaszcza dla osoby młodej, która dopiero wkroczyła w etap dorosłego życia. Owszem istnieją stypendia socjalne, żywieniowe i naukowe, jednak czasem one nie wystarczają. Pomocą okazać może się tutaj znalezienie pracy, jednak jak wiadomo to może negatywnie wpłynąć na stopnie oraz w efekcie przyczynić się do nieukończenia studiów. Ta kwestia w większości przypadków dotyczy studiów dziennych, bo na nich jest znacznie trudniej. Osoba, która studiuje zaocznie może pracować w tygodniu a w weekendy pracować. NIe jest to wtedy takie trudne. Innym z rozwiązań jest wspomniany w tytule mojego artykułu kredyt studencki. Jest on udzielany studentom, którzy rozpoczęli naukę przed 25 rokiem życia. Nie ma tutaj różnicy, czy będą to studia zaoczne czy dzienne, czy student uczy się na uczelni prywatnej czy państwowej, każdy ma możliwość uzyskania kredytu. Kredyt studencki jest wypłacany w ratach – 600 złotych miesięcznie bez okresu wakacyjnego. Kredyty studenckie cieszą się bardzo dużym zainteresowaniem.

Visa to bardzo rozpoznawalna marka kart płatniczych. Marka należy do Visa Inc., spółki giełdowej notowanej na NYSE z siedzibą w San Francisco w USA. Dee Hock – założyciel korporacji wymyślił nazwę Visa.

W roku 1958 przez Bank of America została wydana pierwsza karta. Obecne produkty marki Visa to Visa Electron – do obsługi w urządzeniach elektronicznych (ATM i POS), Visa Classic, Silver, Gold, Platinum – karty wypukłe dla osób fizycznych, Visa Infinite – najbardziej prestiżowa karta organizacji Visa, Visa Business – służbowa, firmowa karta, Visa Cash – elektroniczna portmonetka, do drobnych płatności, jak np. opłata za metro, czy przejazd przez autostradę.

Marka Visa to także specjalne usługi. Visa cash back pozwala posiadaczom debetowych kart Visa wypłatę gotówki podczas płacenia kartą za towary lub usługi. U nas jednorazowo to kwota do 200 zł, natomiast Visa payWave umożliwia błyskawiczne, bo poniżej 1 sekundy, płatności zbliżeniowe za drobne kwoty. U nas to kwoty do 50 zł.

Kolejną formą zabezpieczenia jest właśnie rachunek powierniczy. Korzysta się z niego najczęściej w przypadku podpisania umowy z developerem. Oczywiście otworzyć taki rachunek, może również każdy inny przedsiębiorca. Na tego typu rachunku są gromadzone wyłącznie środki pieniężne, powierzone posiadaczowi rachunku przez osobę trzecią. Stronami umowy rachunku powierniczego jest bank oraz posiadacz rachunku.
Umowa o rachunek określa warunki jakie powinny być spełnione aby środki pieniężne przekazane na rachunek przez osobę trzecią mogły zostać wypłacone posiadaczowi rachunku.
Środki należne powiernikowi mogą być wypłacane przez bank jednorazowo lub w częściach.
Rola banku polega na pilnowaniu, aby nie doszło do wypłaty pieniędzy powiernikowi, dopóki nie przedstawi on dokumentacji pozwalającej na stwierdzenie, że wykonał obowiązek wynikający z umowy. W przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko posiadaczowi rachunku, środki znajdujące się na tym rachunku nie podlegają zajęciu. Także w przypadku ogłoszenia upadłości, środki te nie wchodzą w skład masy upadłości. Również w przypadku śmierci powiernika, zgromadzone środki nie wchodzą do masy spadkowej.

W zależności jakie kryterium przyjmiemy, takie mamy rodzaje akredytyw. Z punktu widzenia zobowiązania banku otwierającego wyróżniamy akredytywę odwołalną, w której bank otwierający zastrzega sobie prawo odwołania lub zmiany swego zobowiązania oraz akredytywę nieodwołalną, która nie może być zmieniona ani anulowana bez zgody wszystkich zaangażowanych stron czyli: banku otwierającego, banku pośredniczącego, jeżeli dodał do niej swoje potwierdzenie, beneficjenta i zleceniodawcy.

Ze względu na sposób płatności możemy wyróżnić akredytywę gotówkową (a’vista), akredytywę z odroczonym terminem płatności, akredytywę akceptacyjną oraz akredytywę negocjacyjną.

Ze względu na rolę banku pośredniczącego natomiast mamy do czynienia z akredytywą niepotwierdzoną (awizowaną) oraz akredytywą potwierdzoną.

Z punktu widzenia roli klienta mamy akredytywę importową i akredytywę eksportową.
Inne rodzaje akredytyw to akredytywa w formie listu kredytowego oraz akredytywa przenośna.

Do zasadniczych czynników wpływających na poziom ryzyka kredytowego należą:
* rodzaje i wysokość zabezpieczeń
* stosowane standardy kredytowe
* dywersyfikacja rodzajów kredytów
* dywersyfikacja rodzajów kredytów między różne branże.

Zarządzanie ryzykiem kredytowym wymaga przede wszystkim ustalenia celów w zakresie wzrostu i dywersyfikacji portfela kredytowego oraz ustalenia zakresów tolerancji dla wykorzystywanych wskaźników kredytowych. Ryzyko bankowe jako kategoria obiektywna jest elementem, który można i trzeba ograniczać, ale którego nie da się całkowicie wyeliminować. Należy więc skutecznie zarządzać ryzykiem bankowym, uwzględniając, że w działalności bankowej mamy do czynienia z różnymi rodzajami ryzyka, poszczególne rodzaje ryzyka, niezależnie od formalnego wyodrębnienia, są wzajemnie ze sobą powiązane oraz że nie można analizować ryzyka tylko w odniesieniu do banku jako całości, ale również w odniesieniu do poszczególnych działów i do produktów bankowych, pamiętając przy tym, że ryzyko w skali banku nie stanowi prostej sumy zagrożeń cząstkowych.

Akredytywa dokumentowa polega na tym, że kupujący wnioskuje o jej wystawienie i bank wystawia ją zgodnie z jego instrukcjami. Akredytywa ta jest zobowiązaniem banku do wypłacenia określonej kwoty sprzedającemu pod warunkiem, że ten przedstawi i złoży w banku komplet dokumentów. Dokumenty te muszą udowadniać, że wywiązał się ze swych zobowiązań kontraktowych oraz innych dokumentów wymaganych przez kupującego.

Cechy charakterystyczne akredytywy to fakt, że stronami zobowiązanymi z tytułu akredytywy są tylko banki i dlatego nie mają znaczenia przy realizacji tego typu płatności porozumienia i zapisy kontraktu zawartego między importerem a eksporterem. Poza tym bank zobowiązanie z tytułu akredytywy podejmuje wobec imiennie wskazanego beneficjenta, natomiast zapłata ze strony banku lub zabezpieczenie zapłaty jest uzależnione od spełnienia przez beneficjenta akredytywy określonych w niej warunków, a dowód spełnienia musi wynikać z prezentowanych dokumentów.

Ryzyko kredytowe banku to zagrożenie, że odsetki lub kapitał (albo jedno i drugie) kredytu lub papieru wartościowego nie zostaną spłacone zgodnie z umową. Ryzyko podejmowane przez bank przy udzielaniu kredytów dzielimy na: ryzyko aktywne (straty, utraty płynności, utraty zabezpieczenia) oraz ryzyko pasywne (zmiany procentu, zmiany kursu walutowego, zmiany wartości pieniądza). Ryzyko aktywne wynika z niepewności, czy przyszły kredytobiorca jest potencjalnie zdolny do spłaty kredytu wraz z odsetkami, natomiast ryzyko pasywne jest w dużym stopniu niezależne od banku i w większości przypadków może być przez bank kompensowane.

Ryzyko zmiany procentu zachodzi w przypadku zmian wartości rynkowych papierów wartościowych na wtórnych rynkach. Wzrostowi stóp procentowych towarzyszy spadek wartości papierów wartościowych, a spadek stóp procentowych powoduje wzrost wartości tych papierów. Z ryzykiem zmiany kursu walutowego mamy do czynienia, gdy bank jest zobowiązany umową, zawartą z klientem do wykonania zlecenia po innym kursie, niż to było w momencie powstania umowy. Konsekwencje takiej zmiany kursu walutowego zależą w dużym stopniu od różnicy kwotowej między płatnościami a wpływami w tej walucie.

Istnieją dwa rodzaje gwarancji bankowej: bezwarunkowa lub uwarunkowana spełnieniem określonych w niej warunków. Roszczenia z gwarancji bezwarunkowej płatne są na pierwsze żądanie beneficjanta bez możliwości sprawdzenia słuszności czy zasadności zgłoszonych roszczeń. Roszczenia z gwarancji uwarunkowanej stają się wymagalne po zgłoszeniu roszczenia oraz po udokumentowaniu bankowi przez beneficjanta, że zostały spełnione określone w niej warunki.

Gwarancje bankowe są nieodwołalne, co oznacza, że nie mogą być unieważnione przed upływem terminu ważności oraz zmienione bez pisemnej zgody beneficjanta. Ponadto bank udzielając kredytu ma prawo odmówić przyjęcia gwarancji, jeżeli jej tekst jest nieprecyzyjny, niejasny lub nie zawiera niezbędnych elementów. Zobowiązanie wynikające z gwarancji może potwierdzić inny bank. Jest to tzw. regwarancja. W takim przypadku bank udzielający kredytu może zgłaszać roszczenia wynikające z gwarancji do banku, który jej udzielił lub do banku, który ją potwierdził albo do obu banków jednocześnie, aż do całkowitego zaspokojenia roszczeń banku – kredytodawcy.

Gwarancja bankowa to szczególna forma gwarancji samoistnej. W jej przypadku rolę gwaranta przyjmuje bank. W umowie gwarancji bankowej bank zobowiązuje się do zapłaty kwoty maksymalnej wskazanej w gwarancji, czyli sumy gwarancyjnej w sytuacji gdy zleceniodawca gwarancji, na którego została wystawiona, nie wywiąże się ze swojego zobowiązania. Znajduje ona zastosowanie zarówno w obrotach krajowych, jak i zagranicznych.

Gwarancja bankowa jest umową nienazwaną, regulowaną przez kodeks cywilny, choć znajduje się o niej wzmianka także w prawie bankowym. Gwarancja bankowa zabezpiecza beneficjenta gwarancji nie tylko przed ryzykiem niewypłacalności, lecz również ryzykiem długoterminowego i trudnego dochodzenia roszczeń.
Gwarancja finansowa może przybrać również formę pomocy publicznej.Jednak muszą być spełnione w tym przypadku pewne warunki. Mianowicie gwarancja instrumentu dłużnego jest udzielana przez gwaranta, który dysponuje środkami publicznymi, a warunki udzielenia gwarancji odbiegają od tych jakie mogą zostać uznane za rynkowe.

Gwarancja bankowa jest pisemnym oświadczeniem banku, udzielonym na wniosek swego klienta i skierowanym do beneficjanta gwarancji (os. trzeciej np. innego banku), w którym zobowiązuje się do wypłacenia na żądanie beneficjanta kwoty należnej jemu od klienta, jeśli ten nie uczyni tego we właściwym terminie. Bank udziela gwarancji na podstawie zlecenia podmiotu gospodarczego. Gwarancja bankowa jako zabezpieczenie spłaty kredytu jest pisemnym zobowiązaniem banku do spłaty kredytu wraz z odsetkami i innymi kosztami w przypadku, gdy kredytobiorca, na zlecenie którego została wystawiona, nie spłaci kredytu w terminie określonym w umowie.

Postanowienia umowy kredytowej obowiązują podmioty stosunku gwarancji bankowej, jeśli zostały one ujęte w treści listu gwarancyjnego. Stronami w gwarancji bankowej są:
* zleceniodawca (kredytobiorca), na którego zlecenie bank gwarantujący wystawia gwarancję,
* beneficjant gwarancji, tj. bank udzielający kredytu, na którego rzecz gwarancja zostaje wystawiona i który jest uprawniony do podnoszenia roszczeń w ramach udzielonej gwarancji,
* bank udzielający gwarancji.